Al-Mu'jam al-Ausath 8772
✧ Mutallib b. Shu'ayb
Tampilkan sanad
وَبِهِ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ: حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلَالٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ رُومَانَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: كُنْتُ أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، عَنْ قَوْلِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ: وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَكُنْتُ أَهَابُهُ حَتَّى حَجَجْنَا مَعَهُ حَجَّةً، فَقُلْتُ: لَئِنْ لَمْ أَسْأَلْهُ فِي هَذِهِ الْحَجَّةِ لَا أَسْأَلُهُ، فَلَمَّا قَضَيْنَا حَجَّنَا أَدْرَكْنَاهُ وَهُوَ بِبَطْنِ مَرْوٍ قَدْ تَخَلَّفَ لِبَعْضِ حَاجَتِهِ، فَقَالَ: مَرْحَبًا يَا ابْنَ عَمِّ رَسُولِ اللهِ، مَا حَاجَتُكَ ؟ قُلْتُ: شَيْءٌ كُنْتُ أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، فَكُنْتُ أَهَابُكَ، فَقَالَ: سَلْنِي عَمَّا شِئْتَ، فَإِنَّا لَمْ نَكُنْ نَعْلَمُ شَيْئًا حَتَّى تَعَلَّمْنَا، فَقُلْتُ: أَخْبِرْنِي عَنْ قَوْلِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ: وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ مَنْ هُمَا ؟ فَقَالَ: لَا تَسْأَلْ أَحَدًا أَعْلَمَ بِذَلِكَ مِنِّي، كُنَّا بِمَكَّةَ لَا تُكَلِّمُ أَحَدَنَا امْرَأَتُهُ، إِنَّمَا هُنَّ خَادِمُ الْبَيْتِ، فَإِذَا كَانَ لَهُ حَاجَةٌ سَفَعَ بِرِجْلَيْهَا فَقَضَى مِنْهَا حَاجَتَهُ، فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ تَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ، فَجَعَلْنَ يُكَلِّمْنَنَا وَيُرَاجِعْنَنَا، وَإِنِّي أَمَرْتُ غِلْمَانًا لِي بِبَعْضِ الْحَاجَةِ، فَقَالَتِ امْرَأَتِي: بَلِ اصْنَعْ كَذَا وَكَذَا، فَقُمْتُ إِلَيْهَا بِقَضِيبٍ فَضَرَبْتُهَا بِهِ، فَقَالَتْ: يَا عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، تُرِيدُ أَلَّا تُكَلَّمَ، فَإِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ يُكَلِّمْنَهُ نِسَاؤُهُ، فَخَرَجْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَقُلْتُ: يَا بُنَيَّةُ انْظُرِي، لَا تُكَلِّمِي رَسُولَ اللهِ ﷺ فِي شَيْءٍ، وَلَا تَسْأَلِيهِ، فَإِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ لَيْسَ عِنْدَهُ دَنَانِيرُ وَلَا دَرَاهِمُ يُعْطِيكِهُنَّ، فَمَا كَانَتْ لَكِ مِنْ حَاجَةٍ حَتَّى دُهْنُ رَأْسِكِ فَسَلِينِي، وَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ إِذَا صَلَّى الصُّبْحَ جَلَسَ فِي مُصَلَّاهُ، وَجَلَسَ النَّاسُ حَوْلَهُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ امْرَأَةً امْرَأَةً، يُسَلِّمُ عَلَيْهِنَّ، وَيَدْعُو لَهُنَّ، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ إِحْدَاهُنَّ جَلَسَ عِنْدَهَا، وَإِنَّهَا أُهْدِيَتْ لِحَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ عُكَّةُ عَسَلٍ مِنَ الطَّائِفِ أَوْ مِنْ مَكَّةَ، فَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ إِذَا دَخَلَ عَلَيْهَا يُسَلِّمُ حَبَسَتْهُ حَتَّى تُلْعِقَهُ مِنْهَا أَوْ تَسْقِيَهُ مِنْهَا، وَإِنَّ عَائِشَةَ أَنْكَرَتِ احْتِبَاسَهُ عِنْدَهَا، فَقَالَتْ لِجُوَيْرِيَّةٍ عِنْدَهَا حَبَشِيَّةٍ يُقَالُ لَهَا: خَضْرَاءُ: إِذَا دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَادْخُلِي عَلَيْهَا، فَانْظُرِي مَا يَصْنَعُ، فَأَخْبَرَتْهَا الْجَارِيَةُ مَا يَصْنَعُ بِشَأْنِ الْعَسَلِ، فَأَرْسَلَتْ عَائِشَةُ إِلَى صَوَاحِبِهَا فَأَخْبَرَتْهُنَّ، وَقَالَتْ: إِذَا دَخَلَ عَلَيْكُنَّ فَقُلْنَ: إِنَّا نَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ، ثُمَّ إِنَّهُ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ، فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَطَعِمْتَ شَيْئًا مُنْذُ الْيَوْمِ ؟ فَإِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ، وَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ أَشَدُّ شَيْءٍ عَلَيْهِ أَنْ يُوجَدَ مِنْهُ رِيحُ شَيْءٍ، فَقَالَ:
هُوَ عَسَلٌ، وَاللهِ لَا أَطْعَمُهُ أَبَدًا، حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ حَفْصَةَ، قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّ لِي حَاجَةً إِلَى أَبِي، إِنَّ نَفَقَةً لِي عِنْدَهُ، فَائْذَنْ لِي أَنْ آتِيَهُ، فَأَذِنَ لَهَا، ثُمَّ إِنَّهُ أَرْسَلَ إِلَى مَارِيَةَ جَارِيَتِهِ، فَأَدْخَلَهَا بَيْتَ حَفْصَةَ، فَوَقَعَ عَلَيْهَا، فَأَتَتْ حَفْصَةُ، فَوَجَدَتِ الْبَابَ مُغْلَقًا، فَجَلَسَتْ عِنْدَ الْبَابِ، فَخَرَجَ رَسُولُ اللهِ ﷺ وَهُوَ فَزِعٌ، وَوَجْهُهُ يَقْطُرُ عَرَقًا، وَحَفْصَةُ تَبْكِي، فَقَالَ: مَا يُبْكِيكِ ؟ فَقَالَتْ: إِنَّمَا أَذِنْتَ لِي مِنْ أَجْلِ هَذَا، أَدْخَلْتَ أَمَتَكَ بَيْتِي ثُمَّ وَقَعْتَ عَلَيْهَا عَلَى فِرَاشِي، مَا كُنْتَ تَصْنَعُ هَذَا بِامْرَأَةٍ مِنْهُنَّ، أَمَا وَاللهِ مَا يَحِلُّ لَكَ هَذَا يَا رَسُولَ اللهِ، فَقَالَ: وَاللهِ مَا صَدَقْتِ، أَلَيْسَ هِيَ جَارِيَتِي قَدْ أَحَلَّهَا اللهُ لِي ؟ أُشْهِدُكِ أَنَّهَا عَلَيَّ حَرَامٌ، أَلْتَمِسُ بِذَلِكَ رِضَاكِ، انْظُرِي أَلَّا تُخْبِرِي بِهَذَا امْرَأَةً مِنْهُنَّ، فَهِيَ عِنْدَكِ أَمَانَةٌ، فَلَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللهِ ﷺ، قَرَعَتْ حَفْصَةُ الْجِدَارَ الَّذِي بَيْنَهَا وَبَيْنَ عَائِشَةَ، فَقَالَتْ: أَلَا أُبَشِّرُكِ ؟ إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَدْ حَرَّمَ أَمَتَهُ، وَقَدْ أَرَاحَنَا اللهُ مِنْهَا، فَقَالَتْ عَائِشَةُ: أَمَا وَاللهِ لَقَدْ كَانَ يَرِيبُنِي أَنَّهُ يَقِيلُ مِنْ أَجْلِهَا، فَأَنْزَلَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللهُ لَكَ، ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَهِيَ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ، وَزَعَمُوا أَنَّهُمَا كَانَتَا لَا تَكْتُمُ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى شَيْئًا، وَكَانَ لِي أَخٌ مِنَ الْأَنْصَارِ إِذَا حَضَرْتُ وَغَابَ فِي بَعْضِ ضَيْعَتِهِ حَدَّثْتُهُ بِمَا قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَإِذَا غِبْتُ فِي بَعْضِ ضَيْعَتِي
Terjemahan
Terjemahan mesin, belum ditinjau
"Itu madu. Demi Allah, aku tidak akan memakannya selamanya." Kemudian ketika tiba giliran Hafshah, ia berkata: "Wahai Rasulullah, aku punya keperluan kepada ayahku, sesungguhnya ada nafkah untukku padanya, maka izinkanlah aku mendatanginya." Beliau mengizinkannya. Kemudian beliau mengirim utusan kepada Mariyah, budak perempuannya, lalu memasukkannya ke rumah Hafshah, dan beliau berhubungan dengannya. Hafshah datang dan mendapati pintu terkunci, maka ia duduk di dekat pintu. Rasulullah ﷺ keluar dalam keadaan panik dan wajahnya bercucuran keringat, sementara Hafshah menangis. Beliau bersabda: "Apa yang membuatmu menangis?" Ia berkata: "Engkau hanya mengizinkanku karena ini. Engkau memasukkan budak perempuanmu ke rumahku lalu berhubungan dengannya di atas ranjangku. Engkau tidak akan melakukan hal ini kepada salah seorang dari istri-istrimu yang lain. Demi Allah, ini tidak halal bagimu, wahai Rasulullah." Beliau bersabda: "Demi Allah, engkau tidak benar. Bukankah ia budakku yang telah Allah halalkan bagiku? Aku bersaksi kepadamu bahwa ia haram bagiku, aku mencari keridhaanmu dengan itu. Jagalah agar engkau tidak memberitahukan hal ini kepada seorang pun dari mereka, karena ia adalah amanah bagimu." Ketika Rasulullah ﷺ keluar, Hafshah mengetuk dinding yang memisahkan antara dirinya dan Aisyah, lalu berkata: "Maukah aku sampaikan kabar gembira kepadamu? Rasulullah ﷺ telah mengharamkan budak perempuannya atas dirinya, dan Allah telah melepaskan kita darinya." Aisyah berkata: "Demi Allah, aku sudah curiga bahwa beliau tinggal (lama) karena dia." Maka Allah Azza wa Jalla menurunkan: "Wahai Nabi, mengapa engkau mengharamkan apa yang telah Allah halalkan bagimu?" Kemudian Rasulullah ﷺ membaca: "Dan jika kalian berdua saling membantu untuk menentangnya" (QS. At-Tahrim: 4), yaitu Aisyah dan Hafshah. Mereka menyangka bahwa keduanya tidak pernah menyembunyikan sesuatu pun satu sama lain. Aku memiliki seorang saudara dari kalangan Anshar; jika aku hadir dan ia tidak hadir di sebagian kebunnya, aku menceritakan kepadanya apa yang disabdakan Rasulullah ﷺ, dan jika aku tidak hadir di sebagian kebunku [ia menceritakan kepadaku].
Tidak ada sumber yang menerjemahkan ini ke bahasa Indonesia, jadi terjemahan ini ditulis oleh model komputer. Bisa keliru; berpeganglah pada teks Arabnya. Laporkan jika ada masalah.
Penilaian menurut penilai
Tidak ada penilaian yang tercatat untuk lafaz ini. Tanyakan apa kata ulama tentang derajatnya
Apa kata ulama tentangnya
Dengan kata-kata mereka sendiri, sebagaimana dicatat Hadith Unlocked. Ditampilkan apa adanya, tidak diringkas menjadi satu penilaian.
- Abū al-Ḥasan Nur al-Dīn ʿAlī b. Abi Bakr al-Haythamī
فيه عبد الله بن صالح كاتب الليث قال عبد الملك بن شعيب بن الليث ثقة مأمون وضعفه أحمد وغيره
dalam المعجم الأوسط, hlm. 8772
Riwayat lain dari hadits ini
Shahih al-Bukhari 7256Shahih Muslim 1084aShahih Muslim 1084b
Perawi
- Salah seorang sahabat yang banyak riwayatnyaw. 65 H, atau 67 H, atau 68 H, ada yang mengatakan: 69 H, ada yang mengatakan: 70 H; ada yang mengatakan: 73 Hعَبْدُ اللهِ بْنُ عَبَّاسٍأحد المكثرين من الصحابةعن
- terpercaya (tsiqah).w. 130 H.يزيد بن رومان الأسديثقة .عن
- jujur (shaduq)w. 130 H, atau 133 H, ada yang mengatakan: sebelum 130 H, ada yang mengatakan: 135 H, ada yang mengatakan: 149 Hسعيد بن أبي هلال الليثيصدوقعن
- terpercaya (tsiqah), ahli fikih.w. 139 H.خالد بن يزيد الجمحيثقة فقيه.حدثني
- terpercaya (tsiqah), kokoh (tsabt), faqih, imam, masyhurw. 175 H, atau 176 H, atau 177 Hالليث بن سعدثقة ثبت ، فقيه إمام مشهورحدثني
- jujur (shaduq), banyak salahnya (ghalath), kokoh (tsabt) dalam kitabnya, padanya ada kelalaianw. 222 H, atau 223 Hعبد الله بن صالح المصريصدوق كثير الغلط ، ثبت في كتابه ، وكانت فيه غفلةحدثنا
- مطلب بن شعيب بن حيان المروزيحدثنا
- w. 360 Hالطبراني
Siapa setiap perawi dan seberapa terpercaya, dari hdith.com
Nama Latin dan penilaian berbahasa Inggris yang bergaris bawah titik-titik adalah terjemahan mesin yang belum ditinjau.
Ada yang keliru pada teks atau penilaian ini? Beri tahu kami